DE VOLGENDE DAG SPIERPIJN

baby-armen-spierpijn-2

Het is vrijdagochtend en de wekker gaat. Met veel moeite open ik mijn ogen en strek mijn linker arm uit richting de grond, tastend op zoek naar mijn mobiel. ‘Ouch!’. In een reflex trek ik mijn arm meteen weer terug. Hmm denk ik, kwam dit door de zwemtraining van gisteravond?

Opeens schiet het mij te binnen: ik heb natuurlijk gister opgepast en dus ook met heel veel liefde mijn oppaskindje opgetild, rondgedragen en in mijn armen in slaap gewiegd. Vooral dit laatste verklaart de spierpijn! Dit lieve kindje viel namelijk alleen in de armen in slaap. De eerste keer dat de moeder dit vertelde dacht ik ‘oh geen probleem, dan ga ik er toch lekker bij zitten?’.

Helaas was ik iets te optimistisch wat dat betreft.. na enkele seconden gezeten te hebben stond zijn gezichtje op onweer. Hup meteen weer staan! Goed, dan gaan we over naar plan B: rondlopen. En zo begin ik mijn wandeling door het huis met mijn oppaskindje in mijn armen, voornamelijk mijn linker arm. Zijn hoofd heeft hij inmiddels laten rusten op mijn linker schouder en zijn armen hangen veilig om mij heen. De wandeling start in de slaapkamer. Met langzame passen loop ik door de deur de gang in. Hmm wat nu? Rechtdoor naar de keuken? Of naar links voor een kort rondje door de badkamer? Uiteindelijk laat ik beide keuzes vallen en besluit meteen rechts af te slaan. Langzaam loop ik de kamer binnen. Op naar de volgende stap van mijn plan, namelijk de heupen erbij gooien! Lopend met heupen die zich ondertussen van links naar rechts wiegen wals ik rustig de kamer door. Een paar meter voor de deur besef ik dat ik weer moet gaan beslissen.. ik besluit rechtsaf te gaan. Op het moment dat ik langs de koelkast loopt verstijf ik. Wordt hij weer wakker? Nee toch? Hij tilt zijn hoofd op, kijkt even verschrikt om zich heen en legt zijn hoofd nu op mijn andere schouder neer. Fjiew hij is nog steeds slaperig gelukkig! Walsend verlaat ik de keuken. Volgende bestemming: de woonkamer. Elke vierkante meter waar ruimte is benut ik. Ik beweeg mij langs de tv, de kast, de ramen, de bank en maak nog een rondje om de eettafel. Deze korte route herhaal ik meerdere malen, totdat ik het genoeg vind. Op naar de volgende bestemming: de badkamer. Maar voordat ik de badkamer binnentreed loop ik nog twee maal de gang door. ‘Zo.veel.mogelijk.passen.maken.Nena’, denk ik bij mijzelf. Na een kort bezoekje aan de badkamer ga ik de slaapkamer weer in, hopend dat dit de laatste halte van mijn wandeling voor vandaag is. Walsend beweeg ik mij door de kamer richting zijn bedje. Voorzichtig buig ik mij over de zijkant van het bedje heen en probeer hem rustig neer te leggen. Zijn oogjes knijpen samen en de eerste kreetjes van weerstand komen luid en duidelijk aan de orde. Meteen pak ik hem weer terug. Het huilen stopt meteen en hij legt zijn hoofd weer neer. Zijn armen slaat hij weer stevig om mij heen. Oke wat nu? Ik besluit nog tien minuten hem te wiegen in mijn armen, en dan inderdaad voornamelijk mijn linkerarm. Met mijn rechterarm pak ik mijn mobiel om mij op plan C voor te bereiden: slaapliedjes afspelen. Zelf zingen zag ik namelijk niet zo zitten…

Ik besluit toch nog een poging te wagen om hem in bed te leggen, hij zal inmiddels wel half slapen hoopte ik. En ja hoor daar kwam weer een moeilijk gezicht te voor schijn. Echter liet ik hem niet helemaal los. Daar stond ik dan, gebogen over de wieg met een kindje dat zich om mijn linkerarm had geworsteld. Na enkele minuten schuif ik heel voorzichtig mijn arm terug uit zijn handjes, hij geeft geen kik. Hoera hij slaapt! Voorzichtig liep ik op mijn tenen de kamer uit. De deur laat ik op een kiertje staan. Niet veel later arriveerde de moeder. Gelukkig had zij door dat hij sliep, en manoeuvreerde zich dan ook zo stil mogelijk door de gang.

Mijn taak zat erop! Ik pakte mijn tas in, trok mijn jas en schoenen aan. Natuurlijk zo stil mogelijk. Fluisterend zei ik de moeder gedag en vertrok door de voordeur.

Voortaan maar meteen nadat ik de deur bij hun achter mij dicht trek even mijn biceps stretchen, en dan vooral die linker!


Terug naar de vorige pagina